haydar ergülen

o bir çay istemişti, trenin içinde
biz tren yolcusuyduk, çölün içinde
ben yalnız kalmıştım, senin içinde
oysa kaç kişinin yerine sevmiştim seni!

aşkı geçtik, gözlerini açabilirsin

o bir dile sığınmıştı, sözü içinde
yolu yoluma çıkmıştı, çölü içinde
ben eski kalmıştım, senin içinde
oysa kaç çocuğun yerine övmüştüm seni!

düşü geçtik, kendine bakabilirsin

o bir bende kırılmıştı, hayli içimde
ıssız otağ kurulmuştu, canım içinde
oysa kaç bahçe yerine açmıştım seni!

kimi geçtik, kimseye sorabilirsin

haydar ergülen

O şehre davrandığın gibi davran bana da
O şehre gittiğin gibi bana da git uçarak
bana da in, bana da kon ve el salla geride
bıraktığına: Elveda benim küçük adamım!
ufacıktan bir şehri nasıl adam ettinse,
Sevdinse adam gibi, beni de o şehir gibi
sev! Korkma sakın, adam etmez aşk beni,
geç benden, benim de köprülerim var,
aşkı seyret oradan, dalgın günüm geçiyor,
benim de gecelerim var, danset, eteklerin
fırdönsün, sen bana dön, bana eşlik et,
benim de sabahlarım var, uyanmaya ne saat,
ne telefon, ne kapı: bisikletin zilini
dizlerini kanatan bir deli kız çalsın yeter ki!
Benim de parklarım var, uzanıver salkımsaçak
üstüme, dalımdan tut, benim de yapraklarım var
güneşli gövdene müjde eli kulağında bahar,
benim de şiirlerim var, aşk konulu, senin
o şehri sevmene benziyor, seni sevmeye
benziyor adamakıllı serserin olana kadar

Bir şehri kıskanıyorum, benim böyle neyim var?

haydar ergülen

KÜÇÜK ALIŞKANLIKLAR NERGİSİ

virgülümü bir şehre değişmeden çok önce

kimin tenhasında bir ses bulsam, susardım,

sessizliğin ikizi olurdu bir anı, söylenince

her mühürlü gövde ırmağıyla gelirdi

akardık gökyüzünde çizili annemizin kalbine

- her çocukla anne, her anneyle çocuk

derin alınganlıklarda iki sevgili

çocukluk bir yere saklanmıyor, kendine bile

kalbim, eksik rüyalardan ıssız kuşhane

canımdan yoksullar kadar uzak düşmüşüm meğer

dokunamam ağzımdaki yarayla incitilmiş bir güle

bir nergisin küçük alışkanlığıdır

tembel ırmakların göğsünde uykuyu aralar

gibi gözyaşlarını yağmura çıkarmak…

yağmursa, hepimizin paylaştığı yalnızlık

ne çoksunuz, size yenilmemek güç,

ey bütün efsaneyi ölümle buluşturan tenhalık