ferit edgü

Adem bakıyordu. Çevresine. Adem nesnelere bakıyordu.

Adem seslere bakıyordu.

Adem yalnızca bakıp gördüklerini algılıyor,

yalnız onlar yer ediyordu

belleğinde.

Adem insanlara bakıyordu.

Çıplak ya da giyinik.

İnsanlar da Adem’e bakıyordu.

Böcekler, nesneler bakmıyordu Adem’e.

O sıralar Adem’in kendisi de

kendisine bakmıyordu:

Aynası yoktu Adem’in.

ferit edgü

Atları severdi.
Ama yaşamı boyunca yalnızca
bir tek atı oldu.
Öldüğünde, atını ne yapacağımızı
bilemedik.

Saldık çayıra. 

Ne yapacağını bilemedi atı da
Biz üçbeş dostu, bir gece,

kimseler görmeden, 

mezarını açıp

atını da gömdük.

"İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine."