İnsan kendine kalıyor eninde sonunda... Bir şarkı sözüydü.
Kendimizden başka hiç kimsemiz yok.
Bunu anlamayacak ne vardı!
Anlıyorduk anlamasına da söyleyecek kadar cesur değildik.
Kalabalık görünüyorduk, elimiz ellere değiyordu, gözümüz gözlerde manalar
arıyordu. Ayak seslerimiz bir karşılık bulunca iyi hissediyorduk kendimizi. Yan
yana yürüdüğümüzü sanıyorduk. Çoktuk sözde, hep beraberdik. Birlikte ağlayıp
birlikte güleceğimizi, birbirimiz için öleceğimizi sanıyorduk. Birimiz dünyadan
gidince diğerimizin artık yaşayamaz olacağını düşünüyorduk. Büyük aldanış!
Hiçbirimiz, diğerimiz için ağlamıyor. Göçenin acısıyla ölen olmadı hiç. Onları
çukurlara gömer gömmez arkamızı dönüp kaçtık. Yemekler yedik sonra, şarkılar
dinledik, hayatımız sürüp gitti hiçbir şey olmamış gibi. Bir söz uydurmuştuk,
ölenle ölünmezdi.
Kimselerin derdimize derman olmayacağını öğrenmeliydik.
Yalnız bir ağaç gibi, rüzgârlarla söyleşip durmak kaderimiz. Geceyi karşılamak,
karanlığa alışmak, soğukta kendi hülyasına sarılıp ısınmak ve sabaha, yine öyle
tek başına uyanmak... Kim, kimin acısını soğutabilir, içimizin uğultusunu hangi
fani susturabilir?
"Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim" demişti
Neruda...
Alacakaranlıkta kendi kendine konuşan da o değil miydi?
Böyle çılgın alışkanlıkları olan, kendine durmadan sorular soran... Öyle ya,
kendimizden başka konuşacak, hakikaten konuşacak kimimiz var?
Bu gece en hüzünlü mektupları yazabilirim kendime.
Bütün yaptığım, kendime mektuplar yazıp durmaktan başka
neydi? Yazmak sadece bir avuntu, güzel bir aldanıştı. Başkalarının aldatması
acı verir, kendi kendini aldatmak oyalar insanı. Karanlık bir yolda yürürken
ıslık çalmak gibi... Bazen, o ıslığın büyüsüne kapılır, unutursunuz korkuyu,
kederleri dağıtırsınız. Ne kadar uzarsa artık, öyle işte, bir şarkı boyu
kendinden geçmişlik, zamansızlık... Turgut Uyar, 'O güzel imgesi mutsuzluğun'
dizesinin yazarı, kim duyurabilir acıyı onun kadar? "Bu benim gerçeğim.
Durmayıp şarkı söylemek. / Durmayıp yalnız kalıyorum. Ufacık yeşilli adalarda /
Yalnız kalmaya savaşıyorum. Kadınlarla. Erkeklerle. Çocuklarla"...
Durmayıp yalnız kalıyoruz. Durmayıp acı, durmayıp keder...
İki keder arasında ince sevinçler, belli belirsiz. 'Hüzünlü bir bahtiyarlık'
diyoruz biz buna, kısacık! Sonra yine yalnızlıklar başlıyor, hatıralar zamanı.
Ve her hatıranın alıp veremediği bir şeyler oluyor sahibiyle. Onlara kaçmak da
avunmanın bir türü değil mi? Ve sonunda yine, elde var hüzün!
Kendine kalmadan kendiyle olmalı insan.
Bir yalnız ağaç gibi mağrur, çekilmeli dağlarına. Karakışa,
ayaza, kederlere, yıkımlara, sonsuz yalnızlıklara alışmalı. Başı yükseklere
uzadıkça, serin bir sevinçle dünyaya bakmalı oradan, müstağni, aldırmaz... Başı
göğe yükseldikçe güçlenir insan ve ağaç. Kirletilmeksizin, minnetsiz ve
incinmesiz...
Ey kalbim, şimdi kapat kapılarını dünyaya ve kendi dağlarına
çık, kendi keçi yollarına... Kimseler bulmasın, bilmesin seni. Adını anıp
demesinler, bir zaman buralarda o da yaşardı. Sonunda, en sonunda, bir kara
taşın olsun mezarında, yosunlar bağlasın. Adın yazmasın üstünde, unutulsun.
Yalnız, bir gün bir meçhul kadın gelip başucunda ağlasın!
