"Our Childhood’s playing with cottonreels"
Tanrı beni çocuk yaratmış.
Düş kurmakla geçti ömrüm. Hayatımın anlamı buydu,evet, yalnızca buydu. İç hayatımın dışındaki hiçbir şeye dönüp bakmadım.Hayatımdaki en büyük üzüntüler, gönlüme bakan pencereyi açıp oradaki bitip tükenmez kaynaşmayı seyrederek kendimi unutmamla eriyip gitti.
Baştan beri sadece hayalci olmayıistedim.Yaşamaktan bahsedenleri yarım kulak dinledim. Olduğum yerde olmayana,asla olamadığım şeye ait oldum hep. Ne kadar değersiz olursa olsun, ben olmamakkaydıyla her şeyi şiirsel buldum. Ben, bir tek hiçlik’i sevdim. Düşünü bilekuramayacaklarımı arzuladım sadece. Hayat akıp gittiğini hissettirmeksizin banaşöyle bir değip geçsin istedim. Aşktan tek dileğim, uzak bir düş olarakkalmasıydı. Tamamen gerçek dışı olan gönlümdeki manzaralarda bile hep uzaklarcazip geldi, gittikçe silinerek neredeyse ufka uzanan su kemerlerinde,manzaranın geri kalanında olmayan bir düş dinginliği vardı; işte bu dinginliğinhatırına sevdim onları.
Kendime bir düş dünyası kurma saplantısı hiç terketmedi beni, öldüğüm güne kadar da sürecek. Çekmecelerimin dibine rengarenkmakaralar ya da - içlerinde bazen çekmeceye sığmayacak kadar büyük bir atın yada filin de olduğu - satranç taşları dizmiyorum artık, ama özlüyorum… bugündüş evrenime, kışın şöminenin başında ısınırcasına, iç dünyamda yaşayancapcanlı yaratıkları diziyorum keyfimce. İçimin derinliklerinde yığınla dostumvar benim, her biri kendine has, gerçek, sınırları gayet iyi çizilmiş ve hepyarım kalmış bir varlığa sahip.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder